Januari

Nieuwjaar is het moment van de goede voornemens. Zo zou je bijvoorbeeld kunnen zeggen : « al die jazz, daar zet ik dit jaar een punt achter ! » Waarom niet eigenlijk ?
Maar zoals dat gaat met goede voornemens : de verleiding ligt gauw weer op de loer. Dat je je toch onweerstaanbaar weer aangetrokken voelt tot wat je had afgezworen, dat het toch wel weer jeukt in je buik en je door het hoofd spookt. Waarom zou je ? Goede voornemens zijn tenslotte toch maar goede voornemens. En het is nu eenmaal zo dat er zoiets bestaat als het Jazz Station. Je kan jezelf nog proberen wijs te maken dat de jazz misschien ooit wel iets geweest is, maar dat het na de jaren na tachtig, na Steps Ahead neem nu, toch niet veel zaaks meer geweest is … Daar zullen we ‘t na 12 januari, na – gefeliciteerd toch ! - elf dagen abstinentie, wel eens over hebben.
Dat het vroeger leuker was, daar hebben wij ook aan gedacht : Yonathan Avishai levert de proef op de som. Alhoewel …
Om je van je twijfels te verlossen, zou je ook kunnen zeggen : zigeunerjazz, dat is nog best te genieten. Dat dachten wij nu net ook, en kijk : de vijf van Les Doigts de l’ Homme komen het uit de doeken doen. Daar wil je natuurlijk wel bij zijn…
De jazz is dood, leve de musette en het accordeon ! Je kan het proefondervindelijk vaststellen in het gezelschap van Vincent Peirani, Federico Casagrande en Ziv Ravitz. Ze spelen misschien wel geen musette, maar je kan dan in elk geval terugkeren naar je goede voornemens.
Alles is immers toch op YouTube te beluisteren en te bekijken – waarom zou ik nog een stap buitenshuis zetten ? Tenzij misschien voor Nicolas Kummert die drie ‘cartes blanches’ krijgt : drie verschillende concerten op drie verschillende plaatsen op dezelfde avond. Kom daar maar eens om.

Het Jazz Station.